dinsdag 1 juli 2014

Meisje, meisje toch!

Vorige week zag ik voor het eerst het filmpje van Always. De campagne heet #LikeAGirl en hoewel ik liever geen producten van Always koop, noch van hun concurrenten, for obvious reasons, was ik onder de indruk van het filmpje. In het filmpje wordt aan verschillende mensen gevraagd te rennen als een meisje of te gooien als een meisje. Enfin, voor het volledige effect, kijk je liever zelf.



Maar nu: de discussie eromheen barstte los. Wat mij het meest opviel, is dat vrouwen de eerste zijn om HEEL HARD te roepen dat dít filmpje stigmatiserend is en dat vrouwen helemaal zo onzeker niet zijn.
Al deze vrouwen hebben overigens nog nooit ondergetekende of haar vriendinnen ontmoet, maar dat terzijde. Juist vrouwen! Alsof het een slecht iets is om een positieve en, om eens een mooi woord te gebruiken, empowering gedachte uit te stralen. Terwijl de boodschap volgens mij helemaal niet is dat vrouwen onzeker zijn of maar lekker veel maandverband moeten gebruiken, maar dat er nog steeds hardnekkige vooroordelen zijn tegen bepaalde groepen. En hoe ouder ik word, hoe meer ik me hier aan erger. Waarom zijn vrouwen zelf het hardst voor zichzelf? Eerder blogde ik al over echte vrouwen en wat wij zelf meegeven aan onze kinderen.

Je kunt denken dat dit niet zo vaak voorkomt. Dat dacht ik ook, terwijl het filmpje me toch ook weer niet los liet. De kracht van die kleine meisjes: ik kan er een voorbeeld aan nemen. De dag nadat ik dit had gezien, stond ik in een rij met fietsers te wachten op het verkeerslicht. Al deze mensen kwamen net terug van een dansvoorstelling, eentje waar overigens niet alleen mijn dochters maar ook mijn zoon in hadden opgetreden, over gender-specifiek gesproken.

Achter mij stond een meneer die zijn zoontje die achterop de fiets zit een standje geeft. "Hee! Hou eens op met krabben. Krabben is voor meisjes!"
Ik kon er niets aan doen..... De boodschap resoneerde nog in mijn hoofd en dus draaide ik me om, keek meneer aan, keek zijn vrouw aan en zijn dochter. Bedacht me en keek weer voor me, bedacht me weer en draaide me weer terug om.
 "Sinds wanneer is "als een meisje" een belediging?!"
Zijn vrouw keek me aan, keek naar haar dochter en draaide zich naar hem om. Tot mijn grote opluchting zei ze: "Nou! Inderdaad!"

Kijkend naar mijn dochter, besef ik me dat me nog een heleboel te doen staat. Wetende dat het vechten tegen de bierkaai is. Maar toch ga ik het proberen! Wij denken dat al het werk gedaan is. Dat het leven in Nederland zo progressief is. Wij leven in een land waar 'feministisch' een stap verwijderd is van de status scheldwoord. Waar Marianne Vos amper te zien is op tv, terwijl ze toch écht de beste Nederlandse wielrenner(ster) is van de afgelopen jaren. Waar de WK dameshockey weggemoffeld wordt onder het *echte* nieuws: wat doen de mannen?!

Natuurlijk kun je denken dat ik me aanstel. Maar nu vraag ik je: neem een stapje terug en kijk naar je dochter. En zeg me dan maar eens dat ik geen gelijk heb.