maandag 19 september 2011

Papa

Er zijn dagen dat alles me aan mijn vader doet denken. Als ik zou geloven in een hogere macht of in leven na de dood dan, op een dag als vandaag, zou ik geloven dat hij in de buurt was. Misschien wel om me iets duidelijk te maken of om me een beetje bij te sturen.

Op zo'n dag als vandaag zie ik allereerst de contouren van een man die qua bouw op mijn vader lijkt. Mijn onderbewuste reageert direct en het kind in mij denkt: He daar is paps! Leuk!

Soms wordt die onbewuste registratie een bewuste gedachte, gevolgd door een - tegenwoordig zoete - melancholie. Gelukkig word ik niet meer overvallen door het enorme gemis en de doffe pijn die ik in de begintijd ervaarde. Ik kan er nu zelfs een beetje van genieten. Zo blijft hij tenminste in mijn gedachten en herinner ik mij telkens weer kleine details. Dingen of gewoonten waarvan ik niet meer wist dat ik ze me nog herinnerde.

Zo'n dag als vandaag gaat verder en terloops ontdek ik iets anders dat me aan hem doet denken. Een logo van een bepaald automerk, een film die hij leuk vond, gedrag waar hij zich bij anderen aan ergerde. Zoiets. Vandaag was het een man op het perron die twee druppels water op Bud Spencer leek. Ik kan me het nog levendig herinneren, mijn vader voor de Philips buis, kijkend naar Bud Spencer en Terrence Hill. Geweldig vond hij dat.

Op zo'n dag weet ik hoe het verder gaat. De herinneringen blijven komen en er blijven dingen gebeuren die me aan hem doen denken. Zoals ik al zei, als ik erin zou geloven, zou ik bijna denken dat hij een stukje met me oploopt. Een prettige gedachte, dat wel.

Bij het instappen in de tram zegt een meneer tegen zijn mobieltje: het is de toon die de muziek maakt.
En ik? Ik denk aan alle keren dat ik ruzie maakte met mijn vader en brutaal tegen hem deed. Als hij me dan zei dat ik niet zo'n grote mond moest hebben, ontkende ik alles stellig en beweerde ik dat ik het niet zo bedoeld had. Waarop hij steevast tegen mij zei: "Jaja, nou, c'est le ton qui fait la musique, hoor!"

Dag pap.X

vrijdag 9 september 2011

Maandagen

Zoals mijn man me laatst fijntjes liet weten, valt het allemaal wel mee met de drukte. Immers, de dagen dat ik werk, brengt híj over het algemeen de kinderen naar de opvang en naar school, hij kookt het avondeten en hij haalt ze weer op bij de opvang en de naschoolse opvang. Dit alles zorgt ervoor dat ik de ‘gewone’ acht uur kan werken.

Hoe anders is dit op de maandag. Ken je dat? Om half negen op school zijn, betekent dat we met zijn allen om ongeveer zeven uur aangekleed aan de ontbijttafel zitten. Oftewel om zes uur gaat de wekker, zodat ik – na het kopje koffie op bed – om half zeven kan opstaan. Het kopje koffie is overigens een erfenis van de zwangerschap, die houden we er voorlopig gewoon nog even in.

Het ochtendritueel loopt tegenwoordig heel gestroomlijnd. We zijn geoefende ouders, zeg maar. Buiten de jongste die zo nu en dan precies op het meest onhandige tijdstip om de borst komt vragen, loopt het allemaal als een goed geoliede trein. Maar dan! Dan komt het gegoochel. Reken je even mee? Mijn oudste komt thuis voor de lunch. Ik moet dus om twaalf uur bij de school staan om haar op te halen. Zonder kinderen is het zeven minuten lopen naar school. Met alle kinderen duurt het een kwartier. (Mijn tweeling van drie loopt nogal eens verschillende richtingen uit!) Als we dus stipt om twaalf uur van school vertrekken, zijn we om kwart over twaalf thuis. Dan volgen de boterhammen, die ik natuurlijk niet van te voren heb klaargelegd, want dat zou veel te praktisch zijn! Vervolgens smeer ik de boterhammen voor de oudste en de tweeling; dat is bij elkaar een halfje brood. Ik foeter dat ze deze maar vlug moeten opeten want om UITERLIJK kwart voor een moeten we weer buiten staan anders zijn we te laat en word ik aangesproken door de juf. Het spreekt voor zich dat ik gedurende deze lunchpauze niet aan eten toekom en de hele tijd mijn vingers kruis dat mijn jongste dochter niet juist op dit moment komt voor haar voeding. We zijn dan rond half twee weer thuis, want op de terugweg doen we het rustig aan. Ergens tussen om een uur of twee geef ik de borst om uiteindelijk rond half drie weer alle luiers, jassen en schoenen te gaan verzamelen om zo om drie uur weer op het schoolplein te staan.

En dan?
Dan zegt de oudste bij het naar buiten komen: “Mam, mag ik vandaag spelen?”