zondag 18 juli 2010

These hips are made for dancing!

Het is alweer een hele week terug, maar nog steeds zijn de gevolgen voelbaar: het North Sea Jazz Festival van vorige week. Manlief gaf me toegangskaarten voor mijn verjaardag en had oppas geregeld voor als het tweede kaartje voor hem bestemd zou zijn. Op de avond van de finale van de WK gingen we dan naar Rotterdam.

Eerst was daar de altijd geweldige Mr. Elvis Costello, nu met de Sugarcanes. We zaten op de tribune en het is dat het zooo warm was en dat ik liever heeeel stil zat, maar het swingde de pan uit. Vervolgens hebben we rustig genoten van Andy Sheppard, weergaloos mooi.

Manlief was zeer verheugd dat het WK zou worden uitgezonden en had direct zijn oranje voetbalshirt weer uit de lade gevist. Ik had bedacht dat ik dan fijn naar Rickie Lee Jones zou gaan kijken, maar zij viel me een beetje tegen.

En toen, na lang wachten, na heeeeel lang wachten, was hij daar dan. Een absolute god qua muziek: Mr. Stevie Wonder! En wauw, wat is die man toch goed. Zijn stem klinkt nog net eender als dat het deed in de jaren '70, hij is ietwat aangekomen sinds die tijd en heeft wat minder haar wat hij mooi camoufleert door het over zijn hoofd heen te spannen, maar hij is nog steeds STEVIE WONDER. En wonderen deed ik. Ik verwonderde me over mijn benen, die niet stil konden blijven staan, over mijn heupen die bleven draaien. Het was eenvoudigweg niet mogelijk stil te blijven staan.

Nu, een week later, geniet ik nog steeds na. Zo nu en dan denk ik weer aan het concert en hoe ik ervan heb genoten. En als ik weer ergens anders aan denk, dan helpen de spieren in mijn heupen me het wel te herinneren!

zondag 4 juli 2010

Zwanenfamilie

Het is een mooie tijd van het jaar. Overal zie je vogels druk bezig hun nestje te perfectioneren. De meesten hebben hun gezinnetje al compleet, een aantal is nog in volle afwachting van wat er komen gaat.

Natuurlijk is er de trouwe gans. Ieder jaar is hij er, in het water voor onze deur. Hij kiest zijn gezinnetje uit. Of het hetzelfde vrouwtje is als vorig jaar, weet ik niet, maar altijd kiest hij een eendevrouwtje. Als het eendevrouwtje kleine pijltjes heeft, adopteert hij ze trouw en beschermt hen vurig en vol overtuiging. Het is weliswaar een gans met een beetje identiteitscrisis maar als hij zijn familie vergezelt op een uitje, dan geeft hij alle woerden het nakijken. Als een trotse, nieuwbakken papa, zwemt hij vooraan met fier opgeheven hoofd. Dan doet hij me een beetje denken aan de zwanenfamilie van verderop.

Een prachtige familie is dat. Als ze langsparaderen en hun kroost de fijne kneepjes van het zwaan-zijn aanleren, dan kun je niet anders dan je te verwonderen over de schoonheid van hun creatie. Dagelijks spenderen ze uren aan het perfectioneren van die schoonheid. Dan kun je ook maar beter even een straatje om, want gezellig vinden ze het niet dat je even langskomt.

Nee, dan liever die gans. Hij gaat er echt voor zitten of drijven liever gezegd. Alsof hij zeggen wil: "Kijk! Mooi hè? Da's nou mijn grut!"


Ultiem geluk

Het komt niet zo heel vaak meer voor, maar eens in de zoveel tijd kom ik erg laat thuis. Zo ook weer een tijdje geleden. Ik reed op mijn fietsje naar huis en opeens bekroop me een gevoel van ultiem geluk. Nu weet ik dat dit zeldzaam is, te koesteren bovenal. Dat wetende, ben ik direct van mijn fiets gestapt om het gevoel nog even te rekken voordat het weer zou vervliegen en worden vervangen door een berustend gevoel van tevredenheid.

Rondkijkend trachtte ik te achterhalen wat nu de aanleiding was en waarom juist op dit moment. Tenslotte trapte ik door een gewone nieuwbouwwijk en dat is nu niet direct iets waar ik over het algemeen heel gelukkig van word. Diep in de nacht stond ik daar langs de straat, het was nog lekker warm, de wind ritselde door de bomen en struiken. Ineens zag ik het:

de straatlantaarns deden het niet!

Kijk daar word ik nu ultiem gelukkig van.