zondag 18 juli 2010

These hips are made for dancing!

Het is alweer een hele week terug, maar nog steeds zijn de gevolgen voelbaar: het North Sea Jazz Festival van vorige week. Manlief gaf me toegangskaarten voor mijn verjaardag en had oppas geregeld voor als het tweede kaartje voor hem bestemd zou zijn. Op de avond van de finale van de WK gingen we dan naar Rotterdam.

Eerst was daar de altijd geweldige Mr. Elvis Costello, nu met de Sugarcanes. We zaten op de tribune en het is dat het zooo warm was en dat ik liever heeeel stil zat, maar het swingde de pan uit. Vervolgens hebben we rustig genoten van Andy Sheppard, weergaloos mooi.

Manlief was zeer verheugd dat het WK zou worden uitgezonden en had direct zijn oranje voetbalshirt weer uit de lade gevist. Ik had bedacht dat ik dan fijn naar Rickie Lee Jones zou gaan kijken, maar zij viel me een beetje tegen.

En toen, na lang wachten, na heeeeel lang wachten, was hij daar dan. Een absolute god qua muziek: Mr. Stevie Wonder! En wauw, wat is die man toch goed. Zijn stem klinkt nog net eender als dat het deed in de jaren '70, hij is ietwat aangekomen sinds die tijd en heeft wat minder haar wat hij mooi camoufleert door het over zijn hoofd heen te spannen, maar hij is nog steeds STEVIE WONDER. En wonderen deed ik. Ik verwonderde me over mijn benen, die niet stil konden blijven staan, over mijn heupen die bleven draaien. Het was eenvoudigweg niet mogelijk stil te blijven staan.

Nu, een week later, geniet ik nog steeds na. Zo nu en dan denk ik weer aan het concert en hoe ik ervan heb genoten. En als ik weer ergens anders aan denk, dan helpen de spieren in mijn heupen me het wel te herinneren!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten