vrijdag 28 mei 2010

Getting in touch with my feminine side

De laatste tijd ben ik bezig mijn vrouwelijke kant te ontdekken, een nieuw iets voor mij. Deze zomer trouwt mijn zwager in Ierland en dus moet ik een beetje blommig voor de dag komen voor alle aangetrouwde familie. De meeste van hen ken ik niet eens, maar dit terzijde.

Aldus begon de zoektocht naar dé ideale jurk. Ik ken mijn zwager en zijn aanstaande vrij goed, het zijn werkelijk hele leuke mensen. Ik weet dat het ze niets uitmaakt wat ik aan zal trekken, al is het een vuilniszak; ze geven niets om uiterlijkheden. Maarrrr, ik heb natuurlijk een plaatje in mijn hoofd dat iedereen in het buitenland, à la Amerika, een waanzinnige bruiloft heeft. Inclusief de wanstaltige taartjurken, toefjes en bloemetjes op het hoofd en zestien lagen plamuur. En om niet die Nederlandse boerentrien te zijn, heb ik mijn zinnen gezet op iets vrouwelijks.

Ik heb een broertje dood aan winkelen en pashokjes. Dames die met een schijninteresse en maatje 36 liegen dat iets heeeeel leuk staat. Duwende mensen die iedere zaterdag in de stad lopen en dus niets nodig hebben. Needless to say: de zoektocht vond plaats op het internet!
Wat een uitkomst! Wat een keuze, wat een zaligheid! Vanuit je luie stoel, of in mijn geval mijn bed, een beetje winkelen en rondkijken. En ik was er zeker geslaagd, ware het niet dat mijn collega een Bijenkorf magazine bij zich had, waarin ik een leuk ensemble ontdekte. Online hadden ze de jurk niet meer in mijn maat dus ik moest eraan geloven: de winkel in!

Nadat ik een vriendin had opgetrommeld die bijna van haar stoel viel dat ik wilde winkelen, begaf ik mij richting het warenhuis. Ik denk dat mijn vriendin dacht dat ik misschien toch wel een closet - shopper was, want ze wilde het bijna niet geloven dat de laatste keer dat ik in een Bijenkorf was, de kalender het jaar 1995 aangaf. Ik liet me toen door zo'n dame bij de make-up afdeling opmaken, zij maakte de helft van mijn gezicht op en als ik produkten zou aanschaffen, zou ze de andere helft ook nog afmaken. Maar dat is een verhaal ansich.

Ik weet nu wat ik fout doe: ik winkel in de verkeerde winkels met een te krappe beurs. Ik heb eerder al aangegeven dat ik in een vorig leven personeel in dienst moet hebben gehad. Deze shopping expeditie heeft dat geloof nog maar eens versterkt. De eerste jurk pakte ik zelf uit het rek, maar die was het niet. Daarna vertelde ik de dame die er rondliep: "Ik moet een jurk voor een bruiloft en ik wil nú slagen." Dat is het signaal voor een goede verkoopster om aan de slag te gaan. Ik ging het pashokje in, terwijl zij voor mij ging winkelen. Geweldig!

Natuurlijk ben ik geslaagd. Voor de kenners: een Claudia Sträter jurk en direct bijpassende Audley schoenen. Nu ja, schoenen, kunstwerkjes. En wát is het leuk winkelen als je niet op het prijskaartje kijkt!



Geen opmerkingen:

Een reactie posten