woensdag 1 december 2010

Moms of multiples are freaks of nature...

Ik zag dit filmpje en kon het niet laten. Zo gaat het bij mij ook! Dit is té herkenbaar.



woensdag 10 november 2010

Echte vrouwen

Sinds dat ik een dochter heb, ben ik me bewust van het heersende beeld van vrouwen. Sindsdien doe ik erg mijn best mijn dochter zo lang mogelijk te beschermen tegen dit beeld. Maar iedereen doet eraan mee, ikzelf jammergenoeg ook.

Wel geef ik iedere keer, als ik een vrouw op een poster in een abri zie, aan dat het een beeld is dat geretoucheerd is en niet echt. Vervelend? Misschien, maar er zijn al legio jonge meisjes die trachten zichzelf om te vormen naar de beelden die ze zien, ervan uitgaande dat dit de standaard is. Mijn dochter hoeft zich daar voorlopig nog niet bij aan te sluiten.

Ook op het schoolplein - en vergis je niet het begint al bij de kleuterjaren - de mama's die over de hoofden van kinderen over hun eigen vorm of erger nog, andermans vorm praten. Het begint natuurlijk grappig: een kind dat tegen mama zegt dat zij een rondje moet lopen om d'r buikje kwijt te raken of minder dik te zijn. Wat mij betreft is hoe je daar op reageert cruciaal: je kunt zeggen dat dit inderdaad zo is. "Ja, mama moet een rondje gaan lopen." Of je lacht het weg.

Zelf lach ik erom om vervolgens tegen mijn dochter te zeggen. "Meis, zo zien échte vrouwen er nu uit. Met heupen en billen en een buik waar kinderen in hebben gezeten!"

zondag 18 juli 2010

These hips are made for dancing!

Het is alweer een hele week terug, maar nog steeds zijn de gevolgen voelbaar: het North Sea Jazz Festival van vorige week. Manlief gaf me toegangskaarten voor mijn verjaardag en had oppas geregeld voor als het tweede kaartje voor hem bestemd zou zijn. Op de avond van de finale van de WK gingen we dan naar Rotterdam.

Eerst was daar de altijd geweldige Mr. Elvis Costello, nu met de Sugarcanes. We zaten op de tribune en het is dat het zooo warm was en dat ik liever heeeel stil zat, maar het swingde de pan uit. Vervolgens hebben we rustig genoten van Andy Sheppard, weergaloos mooi.

Manlief was zeer verheugd dat het WK zou worden uitgezonden en had direct zijn oranje voetbalshirt weer uit de lade gevist. Ik had bedacht dat ik dan fijn naar Rickie Lee Jones zou gaan kijken, maar zij viel me een beetje tegen.

En toen, na lang wachten, na heeeeel lang wachten, was hij daar dan. Een absolute god qua muziek: Mr. Stevie Wonder! En wauw, wat is die man toch goed. Zijn stem klinkt nog net eender als dat het deed in de jaren '70, hij is ietwat aangekomen sinds die tijd en heeft wat minder haar wat hij mooi camoufleert door het over zijn hoofd heen te spannen, maar hij is nog steeds STEVIE WONDER. En wonderen deed ik. Ik verwonderde me over mijn benen, die niet stil konden blijven staan, over mijn heupen die bleven draaien. Het was eenvoudigweg niet mogelijk stil te blijven staan.

Nu, een week later, geniet ik nog steeds na. Zo nu en dan denk ik weer aan het concert en hoe ik ervan heb genoten. En als ik weer ergens anders aan denk, dan helpen de spieren in mijn heupen me het wel te herinneren!

zondag 4 juli 2010

Zwanenfamilie

Het is een mooie tijd van het jaar. Overal zie je vogels druk bezig hun nestje te perfectioneren. De meesten hebben hun gezinnetje al compleet, een aantal is nog in volle afwachting van wat er komen gaat.

Natuurlijk is er de trouwe gans. Ieder jaar is hij er, in het water voor onze deur. Hij kiest zijn gezinnetje uit. Of het hetzelfde vrouwtje is als vorig jaar, weet ik niet, maar altijd kiest hij een eendevrouwtje. Als het eendevrouwtje kleine pijltjes heeft, adopteert hij ze trouw en beschermt hen vurig en vol overtuiging. Het is weliswaar een gans met een beetje identiteitscrisis maar als hij zijn familie vergezelt op een uitje, dan geeft hij alle woerden het nakijken. Als een trotse, nieuwbakken papa, zwemt hij vooraan met fier opgeheven hoofd. Dan doet hij me een beetje denken aan de zwanenfamilie van verderop.

Een prachtige familie is dat. Als ze langsparaderen en hun kroost de fijne kneepjes van het zwaan-zijn aanleren, dan kun je niet anders dan je te verwonderen over de schoonheid van hun creatie. Dagelijks spenderen ze uren aan het perfectioneren van die schoonheid. Dan kun je ook maar beter even een straatje om, want gezellig vinden ze het niet dat je even langskomt.

Nee, dan liever die gans. Hij gaat er echt voor zitten of drijven liever gezegd. Alsof hij zeggen wil: "Kijk! Mooi hè? Da's nou mijn grut!"


Ultiem geluk

Het komt niet zo heel vaak meer voor, maar eens in de zoveel tijd kom ik erg laat thuis. Zo ook weer een tijdje geleden. Ik reed op mijn fietsje naar huis en opeens bekroop me een gevoel van ultiem geluk. Nu weet ik dat dit zeldzaam is, te koesteren bovenal. Dat wetende, ben ik direct van mijn fiets gestapt om het gevoel nog even te rekken voordat het weer zou vervliegen en worden vervangen door een berustend gevoel van tevredenheid.

Rondkijkend trachtte ik te achterhalen wat nu de aanleiding was en waarom juist op dit moment. Tenslotte trapte ik door een gewone nieuwbouwwijk en dat is nu niet direct iets waar ik over het algemeen heel gelukkig van word. Diep in de nacht stond ik daar langs de straat, het was nog lekker warm, de wind ritselde door de bomen en struiken. Ineens zag ik het:

de straatlantaarns deden het niet!

Kijk daar word ik nu ultiem gelukkig van.

dinsdag 8 juni 2010

Doe maar Donald Duck

Vanochtend gehoord op het station:

Vrouw:"Mag ik een velletje postzegels?"
Meneer achter de balie:"Donald Duck of Beatrix?"
Vrouw: " ehh, doe dan maar Donald Duck!"

Ze moest er gewoon een beetje van blozen...

vrijdag 28 mei 2010

Getting in touch with my feminine side

De laatste tijd ben ik bezig mijn vrouwelijke kant te ontdekken, een nieuw iets voor mij. Deze zomer trouwt mijn zwager in Ierland en dus moet ik een beetje blommig voor de dag komen voor alle aangetrouwde familie. De meeste van hen ken ik niet eens, maar dit terzijde.

Aldus begon de zoektocht naar dé ideale jurk. Ik ken mijn zwager en zijn aanstaande vrij goed, het zijn werkelijk hele leuke mensen. Ik weet dat het ze niets uitmaakt wat ik aan zal trekken, al is het een vuilniszak; ze geven niets om uiterlijkheden. Maarrrr, ik heb natuurlijk een plaatje in mijn hoofd dat iedereen in het buitenland, à la Amerika, een waanzinnige bruiloft heeft. Inclusief de wanstaltige taartjurken, toefjes en bloemetjes op het hoofd en zestien lagen plamuur. En om niet die Nederlandse boerentrien te zijn, heb ik mijn zinnen gezet op iets vrouwelijks.

Ik heb een broertje dood aan winkelen en pashokjes. Dames die met een schijninteresse en maatje 36 liegen dat iets heeeeel leuk staat. Duwende mensen die iedere zaterdag in de stad lopen en dus niets nodig hebben. Needless to say: de zoektocht vond plaats op het internet!
Wat een uitkomst! Wat een keuze, wat een zaligheid! Vanuit je luie stoel, of in mijn geval mijn bed, een beetje winkelen en rondkijken. En ik was er zeker geslaagd, ware het niet dat mijn collega een Bijenkorf magazine bij zich had, waarin ik een leuk ensemble ontdekte. Online hadden ze de jurk niet meer in mijn maat dus ik moest eraan geloven: de winkel in!

Nadat ik een vriendin had opgetrommeld die bijna van haar stoel viel dat ik wilde winkelen, begaf ik mij richting het warenhuis. Ik denk dat mijn vriendin dacht dat ik misschien toch wel een closet - shopper was, want ze wilde het bijna niet geloven dat de laatste keer dat ik in een Bijenkorf was, de kalender het jaar 1995 aangaf. Ik liet me toen door zo'n dame bij de make-up afdeling opmaken, zij maakte de helft van mijn gezicht op en als ik produkten zou aanschaffen, zou ze de andere helft ook nog afmaken. Maar dat is een verhaal ansich.

Ik weet nu wat ik fout doe: ik winkel in de verkeerde winkels met een te krappe beurs. Ik heb eerder al aangegeven dat ik in een vorig leven personeel in dienst moet hebben gehad. Deze shopping expeditie heeft dat geloof nog maar eens versterkt. De eerste jurk pakte ik zelf uit het rek, maar die was het niet. Daarna vertelde ik de dame die er rondliep: "Ik moet een jurk voor een bruiloft en ik wil nú slagen." Dat is het signaal voor een goede verkoopster om aan de slag te gaan. Ik ging het pashokje in, terwijl zij voor mij ging winkelen. Geweldig!

Natuurlijk ben ik geslaagd. Voor de kenners: een Claudia Sträter jurk en direct bijpassende Audley schoenen. Nu ja, schoenen, kunstwerkjes. En wát is het leuk winkelen als je niet op het prijskaartje kijkt!



donderdag 15 april 2010

Scheiding

Ik heb de hele tijd al lol. Heel de dag kijk ik uit naar het moment dat ik de pavlova kan gaan versieren en vervolgens opeten. Ik haal lekkere verse frambozen en aardbeien en begeef mij richting huis. Vanochtend heb ik gezien dat de pavlova echt *perfect* is gelukt. Lekker krokant, maar toch hagelwit.

Dan kom ik thuis. Nog voordat ik van mijn fiets ben gestapt, komt hubby op me aflopen. Dat kan nooit iets goeds betekenen... Eerst denk ik nog dat hij een grapje maakt, maar dan begint het te dagen. Hij meent het. Hij heeft de oven aangezet om pizza te bakken.

ZONDER MIJN PAVLOVA UIT DE OVEN TE HALEN!!!!!

Ik vraag direct een scheiding aan. Hij sputtert nog een beetje tegen en verontschuldigt zich voor de tiende keer. Uiteindelijk valt de schade best mee: van hagelwit is mijn meringue-basis nu licht beige en met een dikke laag slagroom erop, is er amper meer iets van te zien.
Lekker was hij zeker: met zijn drieën hebben we hem soldaat gemaakt. En die scheiding is voorlopig even van de baan.

donderdag 8 april 2010

Voorlezen

"Mam, ga jij maar lekker zitten, dan lees ik jou wel even voor want jij bent niet zo lekker."
Ik volg de wijze raad op van mijn dochter, want ik voel me inderdaad niet zo lekker. Die voorleesboeken zijn ook niet alles wanneer je hoofdpijn hebt.
Bloedserieus kijkt ze in haar boek: een enkel A4-tje met wat paarse krassen erop. Ze slaat een imaginaire pagina om en mompelt: "Nee deze niet. Die is te lang voor nu." Dan slaat ze nog een pagina om en vraagt: "Mama, wil je het verhaaltje van de kat die moest gaan slapen of die van het snoepmonster met patatjes in zijn oren?"

Er volgt een heel lang verhaal met veel bijverhaaltjes. Ik geniet van het serieuze dan weer geannimeerde gezichtje van mijn dochter. Ze gebruikt haar stem en haar ogen om het verhaaltje spannend te maken. Uiteindelijk vindt ze toch nog de weg terug naar haar oorspronkelijk bedoelde verhaaltje. Triomfantelijk kijkt ze me aan en wijst naar de paarse streep op het papier en zegt: "Ja mama, dat had je niet gedacht he, dat dit hier allemaal staat!"

Soms kan ik haar wel opvreten, dat gekke kind van mij.