woensdag 13 mei 2009

Concurrentiestrijd

“Mama, ben jij nog blij met mij?”, vraagt ze me, terwijl haar blonde kuif nét boven het dekbed uitsteekt. “Tuurlijk!”, antwoord ik en er volgt direct een enorme knuffelsessie met veel natte en lange kussen.

Onze grote, kleine meid is de concurrentiestrijd aangegaan. Die tweeling die er bij is gekomen, is best leuk en lief, maar er is lang zo veel aandacht niet meer of tijd voor de nummer 1. Inmiddels zijn er aardig wat dingen uitgeprobeerd en hebben vele ondeugden de revue gepasseerd, maar ééntje springt er toch wel uit. Die is altijd succesvol. Dan zijn alle ogen weer gericht op de eerstgeborene.

In de broek plassen.

Hoe zeer ik het ook geprobeerd heb te verbloemen, dat ik het reuze vervelend vind, heeft ze gemerkt. En daar maakt ze dan ook dankbaar misbruik van. Ik weet dat ik het moet negeren. Dat heb ik ook een tijd volgehouden. Maar wanneer een meisje van bijna vier jaar oud je aankijkt en vervolgens in haar broek plast, terwijl er nog 3 uitpuilende wasmanden op je staan te wachten, probeer dan maar eens zulk gedrag te negeren.

Dat kan ik nu juist niet altijd, of liever, dat kan ik bijna nooit. Ik ontplof. Waarna ze steevast weer vraagt: “Mama, ben jij nog blij met mij?”.

Het antwoord is altijd hetzelfde, dat moge duidelijk wezen. En terwijl ik de natte kussen in ontvangst neem, troost ik mij met de gedachte dat ze vast voor haar achttiende zindelijk is…

Geen opmerkingen:

Een reactie posten