dinsdag 29 april 2008

Hormonen en lekkere mannen

Ben onder invloed van hormonen. Ik zou willen dat het niet zo was, maar het valt niet te ontkennen. Zo ging ik daarstraks een eitje koken voor op mijn boterham, vervolgens smeerde ik mijn boterham en deed er beleg op en een uur(!) later realiseerde ik me dat m'n ei nog staat te koken..

En dan de kwaaltjes. Je wilt niet klagen, want je wilt één van die stoere Cosmopolitan vrouwen zijn die haar leventje op de rails heeft en schijnbaar moeiteloos door het leven tuft. Maar, ineens en steeds vaker, hoor je jezelf klagen. Nu is het waar dat ik deze zwangerschap niet als een van de makkelijkste ervaar.

Zo was het 11 kilo wegkotsen binnen een periode van een maand bepaald geen pretje. En ook de bekkenklachten zijn eigenlijk niet voor herhaling vatbaar. - Waarom was ik die toch weer vergeten?- Maar het allerergste zijn de hormonale buien. Ik kan me werkelijk niet herinneren die eerder gehad te hebben.

Zo erger ik mij normaliter aan het feit dat Jan en werkelijk Alleman mij tutoyeert. Ik wijs zelfs mensen erop dat ik me niet kan herinneren ze ooit eerder te hebben ontmoet of een vriendschappelijke band met ze te onderhouden. Ik weet het, voor sommigen is dit niet van deze tijd en een teken aan de wand. Maar nu: vorige week ging ik met het openbaar vervoer naar het werk. Ondanks dat ik waggel als een overjarige pinguin, staat er niemand op. Dat is namelijk ook niet meer van deze tijd en je hebt het jezelf tenslotte aangedaan die zwangerschap. Uiteindelijk in de tram aangekomen, één halte voordat ik bij mijn uitstaphalte aankwam, bood een aardige vent mij een vrijgekomen plaatsje aan en zei: "Mevrouw, wilt u misschien niet liever zitten?"

Je begrijpt, eenmaal op mijn werk aangekomen, deed ik mijn relaas en barstte vervolgens in tranen uit. Want die aardige vent was hooguit, en ik bedoel hooguit, 5 jaar jonger dan ik. Ik geloof eerder dat hij 2 jaar jonger was. En nog een lekker ding ook. En...

Hij zei u tegen mij....