woensdag 20 februari 2008

Rommel

For those of you who know me, is het wel duidelijk dat ik geen goede poetsvrouw ben. Het is nooit écht opgeruimd bij ons. Maar meestal kan ik daar goed mee leven.

Buiten die keren dat ik net bij iemand thuis ben geweest waar niet alleen alles zijn eigen plaats heeft, maar het ook nog eens lekker schoon is, buiten die keren dus, ben ik best tevreden. Die keren kom ik thuis en dan ben ik geheel ontevreden over mijzelf. Dan heb ik het gevoel dat ik mij dien te spiegelen aan zowel de VIVA vrouw, de Margriet vrouw als aan die vrouw die met de VT wonen onder d'r arm loopt.
En dan faal ik jammerlijk. Schiet ik ruimschoots te kort.

Tegenwoordig is het in huize Clancy geen rommeltje meer, maar een puinzooi. Er wordt namelijk grof verbouwd. Allereerst een nieuw dak zodat we ook boven droog zitten. En dan de bovenverdieping nog. Daar moeten straks toch echt *drie* kinderen kunnen slapen.

Waar wij nu slapen? Op een matrasje in de woonkamer. Hubby en ik zijn 'lekker' aan het kamperen met de nodige bijbehorende frustraties. Want net als bij écht kamperen, is de werkelijkheid toch net even anders dan je je voorgesteld had...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen