zaterdag 9 augustus 2008

Regeldag

ZE noemen het een regeldagje.
ZE zijn de mensen die er verstand van hebben, de mensen die de wollige magazines maken en ze zijn de grote oplichters.

Een regeldag
je. Zodat je wellicht vergeet dat een dag 24 uur bevat.
Wat
ZE eigenlijk bedoelen is dat je geen rust krijgt.
Non-stop de hongerklop.
Maal twee, dit keer.
Hebben
ZE ook nieuwe tepels voor me?

maandag 4 augustus 2008

Welcome new arrivals!

Ze zijn er! En al zeg ik het zelf: ze zijn best aardig gelukt.
Tomás en Niamh zijn ze gaan heten. Echte degelijke Ierse namen. En ja, je spreekt het weer heel anders uit dan dat je het schrijft, ik weet het. 'T is geen bloemkool met een papje.

Nu ben ik alleen nog maar druk in de weer met zoveel mogelijk slagroom erin te krijgen zodat ze snel een beetje Hollands Welvaren worden. En dat neemt flink wat tijd in beslag met twee.
Needless to say: slaap is een zeldzaam goed geworden in huize Clancy. Als iemand nog wat over heeft?!

dinsdag 29 april 2008

Hormonen en lekkere mannen

Ben onder invloed van hormonen. Ik zou willen dat het niet zo was, maar het valt niet te ontkennen. Zo ging ik daarstraks een eitje koken voor op mijn boterham, vervolgens smeerde ik mijn boterham en deed er beleg op en een uur(!) later realiseerde ik me dat m'n ei nog staat te koken..

En dan de kwaaltjes. Je wilt niet klagen, want je wilt één van die stoere Cosmopolitan vrouwen zijn die haar leventje op de rails heeft en schijnbaar moeiteloos door het leven tuft. Maar, ineens en steeds vaker, hoor je jezelf klagen. Nu is het waar dat ik deze zwangerschap niet als een van de makkelijkste ervaar.

Zo was het 11 kilo wegkotsen binnen een periode van een maand bepaald geen pretje. En ook de bekkenklachten zijn eigenlijk niet voor herhaling vatbaar. - Waarom was ik die toch weer vergeten?- Maar het allerergste zijn de hormonale buien. Ik kan me werkelijk niet herinneren die eerder gehad te hebben.

Zo erger ik mij normaliter aan het feit dat Jan en werkelijk Alleman mij tutoyeert. Ik wijs zelfs mensen erop dat ik me niet kan herinneren ze ooit eerder te hebben ontmoet of een vriendschappelijke band met ze te onderhouden. Ik weet het, voor sommigen is dit niet van deze tijd en een teken aan de wand. Maar nu: vorige week ging ik met het openbaar vervoer naar het werk. Ondanks dat ik waggel als een overjarige pinguin, staat er niemand op. Dat is namelijk ook niet meer van deze tijd en je hebt het jezelf tenslotte aangedaan die zwangerschap. Uiteindelijk in de tram aangekomen, één halte voordat ik bij mijn uitstaphalte aankwam, bood een aardige vent mij een vrijgekomen plaatsje aan en zei: "Mevrouw, wilt u misschien niet liever zitten?"

Je begrijpt, eenmaal op mijn werk aangekomen, deed ik mijn relaas en barstte vervolgens in tranen uit. Want die aardige vent was hooguit, en ik bedoel hooguit, 5 jaar jonger dan ik. Ik geloof eerder dat hij 2 jaar jonger was. En nog een lekker ding ook. En...

Hij zei u tegen mij....

woensdag 20 februari 2008

Rommel

For those of you who know me, is het wel duidelijk dat ik geen goede poetsvrouw ben. Het is nooit écht opgeruimd bij ons. Maar meestal kan ik daar goed mee leven.

Buiten die keren dat ik net bij iemand thuis ben geweest waar niet alleen alles zijn eigen plaats heeft, maar het ook nog eens lekker schoon is, buiten die keren dus, ben ik best tevreden. Die keren kom ik thuis en dan ben ik geheel ontevreden over mijzelf. Dan heb ik het gevoel dat ik mij dien te spiegelen aan zowel de VIVA vrouw, de Margriet vrouw als aan die vrouw die met de VT wonen onder d'r arm loopt.
En dan faal ik jammerlijk. Schiet ik ruimschoots te kort.

Tegenwoordig is het in huize Clancy geen rommeltje meer, maar een puinzooi. Er wordt namelijk grof verbouwd. Allereerst een nieuw dak zodat we ook boven droog zitten. En dan de bovenverdieping nog. Daar moeten straks toch echt *drie* kinderen kunnen slapen.

Waar wij nu slapen? Op een matrasje in de woonkamer. Hubby en ik zijn 'lekker' aan het kamperen met de nodige bijbehorende frustraties. Want net als bij écht kamperen, is de werkelijkheid toch net even anders dan je je voorgesteld had...

maandag 4 februari 2008

Dubble Dutch

Het was een tijdje stil rondom huize Clancy.
Allereerst waren er uiteraard de kerstdagen in Tipperary en het bijkomen daarvan.
Toen was er het ziek zijn.
En uiteindelijk het realiseren waarom ik dit keer zó ontzettend ziek ben.

Het zijn er twee...
Jawel, niet één maar twee.
Twee kloppende hartjes, vier wuivende handjes, twee kleine wezentjes die ervoor zorgen dat ik al 10 kilo ben kwijt geraakt.

Twee...
Ojee!