donderdag 4 februari 2016

Veranderingen..

Ik ben weer aan het leren.
Zo lastig om weer uit je gewone ritme te komen en er iets bij te doen. Zeker wanneer dat íets ook nog eens een mentale inspanning vereist.

Maar goed.

Ik leer er weer een hoop nieuwe dingen bij, wat enorm leuk is. Tevens bekruipt mij het gevoel dat ik altijd had wanneer ik aan het leren sloeg: hoe meer ik weet, hoe meer ik me realiseer dat ik eigenlijk he-le-maal niets weet. En dat maakt me zo rete-onzeker.

De hele wereld kan dan tegen me zeggen dat ik veel weet over dit of veel weet over dat. Ik, daarentegen, ben me alleen pijnlijk bewust over al hetgeen ik nog niet weet of beheers. Daarna volgt er een soort apathische berusting: waarom zou ik dan eigenlijk dit nog wel willen weten?

Fijn om te zien dat sommige dingen ook werkelijk nooit veranderen. Zelfs niet als je 40 bent.


dinsdag 9 juni 2015

Cherry Wine

Cherry Lady Original 1,00Werken voor een wijnimporteur en groothandel in dranken is leuk. Ik bedoel, hoe vaak mag je nu nog op kantoor met een glas wijn achter je pc zitten?


Het grappige aan werken is dat ik overal verbindingen zie. Zo luister ik vandaag naar de Mahogany sessions op mijn koptelefoon. En dacht toen ineens aan Cherry Lady, een product van Cooymans Distilleerderij...


Gek joh.... :)

dinsdag 1 juli 2014

Meisje, meisje toch!

Vorige week zag ik voor het eerst het filmpje van Always. De campagne heet #LikeAGirl en hoewel ik liever geen producten van Always koop, noch van hun concurrenten, for obvious reasons, was ik onder de indruk van het filmpje. In het filmpje wordt aan verschillende mensen gevraagd te rennen als een meisje of te gooien als een meisje. Enfin, voor het volledige effect, kijk je liever zelf.



Maar nu: de discussie eromheen barstte los. Wat mij het meest opviel, is dat vrouwen de eerste zijn om HEEL HARD te roepen dat dít filmpje stigmatiserend is en dat vrouwen helemaal zo onzeker niet zijn.
Al deze vrouwen hebben overigens nog nooit ondergetekende of haar vriendinnen ontmoet, maar dat terzijde. Juist vrouwen! Alsof het een slecht iets is om een positieve en, om eens een mooi woord te gebruiken, empowering gedachte uit te stralen. Terwijl de boodschap volgens mij helemaal niet is dat vrouwen onzeker zijn of maar lekker veel maandverband moeten gebruiken, maar dat er nog steeds hardnekkige vooroordelen zijn tegen bepaalde groepen. En hoe ouder ik word, hoe meer ik me hier aan erger. Waarom zijn vrouwen zelf het hardst voor zichzelf? Eerder blogde ik al over echte vrouwen en wat wij zelf meegeven aan onze kinderen.

Je kunt denken dat dit niet zo vaak voorkomt. Dat dacht ik ook, terwijl het filmpje me toch ook weer niet los liet. De kracht van die kleine meisjes: ik kan er een voorbeeld aan nemen. De dag nadat ik dit had gezien, stond ik in een rij met fietsers te wachten op het verkeerslicht. Al deze mensen kwamen net terug van een dansvoorstelling, eentje waar overigens niet alleen mijn dochters maar ook mijn zoon in hadden opgetreden, over gender-specifiek gesproken.

Achter mij stond een meneer die zijn zoontje die achterop de fiets zit een standje geeft. "Hee! Hou eens op met krabben. Krabben is voor meisjes!"
Ik kon er niets aan doen..... De boodschap resoneerde nog in mijn hoofd en dus draaide ik me om, keek meneer aan, keek zijn vrouw aan en zijn dochter. Bedacht me en keek weer voor me, bedacht me weer en draaide me weer terug om.
 "Sinds wanneer is "als een meisje" een belediging?!"
Zijn vrouw keek me aan, keek naar haar dochter en draaide zich naar hem om. Tot mijn grote opluchting zei ze: "Nou! Inderdaad!"

Kijkend naar mijn dochter, besef ik me dat me nog een heleboel te doen staat. Wetende dat het vechten tegen de bierkaai is. Maar toch ga ik het proberen! Wij denken dat al het werk gedaan is. Dat het leven in Nederland zo progressief is. Wij leven in een land waar 'feministisch' een stap verwijderd is van de status scheldwoord. Waar Marianne Vos amper te zien is op tv, terwijl ze toch écht de beste Nederlandse wielrenner(ster) is van de afgelopen jaren. Waar de WK dameshockey weggemoffeld wordt onder het *echte* nieuws: wat doen de mannen?!

Natuurlijk kun je denken dat ik me aanstel. Maar nu vraag ik je: neem een stapje terug en kijk naar je dochter. En zeg me dan maar eens dat ik geen gelijk heb.








zaterdag 28 juni 2014

Kluizenaar

Ik ben een verborgen kluizenaar. Een stiekeme kluizenaar. A closet hermit. Ergens in mij schuilt een alter ego dat niets liever doet dan in haar eentje thuis, in complete stilte of, afhankelijk van het humeur, met het zalvende stemgeluid van Mel Thormé, Ella of Harry Connick Jr. op de achtergrond, op de bank nadenkt over life's big questions.

Je zou dit niet zeggen als je naar mijn agenda van de afgelopen twee maanden kijkt. De ene avond na de andere avond staat gevuld met afspraken met mensen die ik al véél-te-lang niet heb gezien of mensen die ik pas heb ontmoet en die ik zo enorm aardig vind. 

Lastig wel, in combinatie met werk en gezin. Ik zie hubby bijna niet gedurende deze periode. We doen aan aflossing van de wacht bijna. Hij is gedurende deze tijd van het jaar veel te vinden op de fiets, ik in de kroeg. Hij staat goed geluimd om 5 uur op, ik ben meer van: dan kom ik net thuis.... 

Nu ja, dat laatste gebeurt steeds minder vaak hoor. Mien wordt ook een dagje ouder. Dat brakke, die katers, het lijkt wel of het steeds langer duurt. En mijn offspring werkt vaak ook niet echt mee aan het vlotte herstel. 

Maar weet je? Ik moet het hebben van deze maanden. De maanden dat ik energie heb. De maanden dat ik 's avonds onrustig word en de stad in wil. De maanden dat ik mijn agenda overboek. Want ik weet dat het overgaat. Dit is een cyclus, ieder jaar weer.  Er komt straks aan het eind van de zomer een moment, dan ben ik mezelf en het uithuizige compleet zat. En dan gaat ineens de agenda dicht. Dan maak ik geen afspraken meer. Dan kom ik niet meer diep in de nacht thuis. 

Dan laat ik gewoon mijn alter ego even een tijdje overnemen. 

donderdag 6 december 2012

Alarm, alarm, al(weer) alarm

De eerste sneeuw is vannacht gevallen. Prachtig. En met de eerste sneeuw komen ook de eerste waarschuwingen er weer aan. Het KNMI, Rijkswaterstaat, de NS: iedereen doet er weer alles aan om zich in te dekken.
"Pas op voor gladheid op de wegen.", " Houdt u rekening met vertraging."  En: "Ernstige sneeuwval verwacht."

Ernstig. Pas op. Vertraging...

In combinatie met het woord alarm wil de doom-denker in mij meteen allerhande conserven gaan inslaan. En water. En een noodgenerator. Zaklampen en waxinelichtje zijn ook schaars in ons huishouden. Daar moet subiet verandering in komen! Want na de waarschuwingen volgt het extreem slechte weer, rap gevolgd door HET WEERALARM!

Nou, en dan weet je het wel. Toch?

maandag 19 november 2012

Sinterklaas is in 't land

Sinterklaas is weer in het land!

In huize Clancy zitten er vier gezichten trouw om 18.00 uur naar het journaal te kijken. Dieuwertje brengt ons iedere avond de nodige updates en bericht over het wel en wee van de Pieten. Het blijft ieder jaar weer spannend of het vrolijk avondje wel doorgang kan vinden.

Met Sinterklaas komt ook weer het jaarlijks terugkerend fenomeen van de knutselavond op school en de opvang. En believe you me, ik heb al de nodige stoffen rugzakjes, tasjes en etuits befrutseld. Ook durf ik je te zeggen dat ik er ab-so-luut niet voor in de wieg gelegd ben.

Al gezeten op een te klein stoeltje in het lokaal van mijn zoon of een van mijn dochters, kijk ik gefrustreerd om me heen. Ieder jaar herinner ik het me weer: 'Oja! Ik had me voorgenomen een plan de campagne te hebben!'  Want dat is wat je knutselwerk tot een succes maakt, dat is wat je als goed getrainde mama doet.  Dat is wat iedereen om mee heen aan het doen is. Je herkent de nieuwe ouders altijd meteen: of ze kijken net zo verwilderd om zich heen als ik, ook al ben ik dan geen nieuwe ouder. Of ze gaan volledig in hun knutselwerk op en maken een product wat je eigenlijk direct in de winkelschappen zou kunnen leggen.
De getrainde ouders flansen met een quasi verveeld gezicht en minimale effort een behoorlijk staaltje voorbereide perfectie in elkaar.

En ik?
Ik voel me tekort schieten als knutselmama. Ik bedenk me dat ik naar huis wil. Ik roep heel hard dat je niet aan het knutselwerkje kunt aflezen hoe goed je het doet als mama. Om vervolgens toch met het zweet op mijn bovenlip te pogen iets fatsoenlijks te fabriceren, omdat ik me het gezichtje van kindlief haarfijn kan voorstellen wanneer hij of zij het pakje opent.

Vanavond mag ik weer. Ik kijk er nu al naar uit!  ;)

vrijdag 27 juli 2012

Switch

Een paar maanden terug was ik begonnen aan een blog over onrust. Ik heb de blog nooit afgeschreven. Daar was ik te onrustig voor! ;)

Die onrust zorgde uiteindelijk wel weer voor beweging. Goede bewegingen. Op het moment van schrijven zit ik achter mijn nieuwe werkplek. Met een glas wijn! Dat zul je niet op veel werkplekken meemaken. Voor mij voelt het een beetje alsof het circeltje weer rond is. In mijn tijd bij De Zwethheul stond er ook wel eens glas wijn op het bureau, dankzij vriendje sommelier Allard Sieburgh. 

De glazen wijn zijn wel een uitzondering hoor, bij nieuwe werkgever Delcave. Hoewel, als contentmanager moet je natuurlijk wel bijzonder goed op de hoogte zijn van de content die je op een website wilt plaatsen!